تحولات سیاسی اخیر در ونزوئلا منجر به گمانهزنیهای مجددی شده است مبنی بر اینکه آیا ایالات متحده میتواند به دنبال بهرهبرداری از پایگاه منابع طبیعی این کشور باشد یا خیر. ترامپ آشکارا نیات خود را برای بهرهبرداری از ذخایر نفتی ونزوئلا اعلام کرده است، اما برخی مفسران فراتر رفته و پیشنهاد کردهاند که دولت ممکن است به عنوان بخشی از استراتژی خود برای کاهش وابستگی به چین، چشم به کانسارهای مواد خام حیاتی این کشور نیز دوخته باشد.
با نگاهی دقیق به مواد معدنی حیاتی که برای گذار انرژی ضروری هستند، از جمله مس، لیتیوم و عناصر نادر خاکی، می توان دریافت که کشورها در سال جاری تلاشهای خود را برای تأمین عرضه و تقویت زنجیرههای تأمین در برابر ریسکهای ژئوپلیتیک افزایش دادند. غرب مشتاق است تا سلطه بازار چین را از طریق سیاستهای حمایتگرایانه و همچنین اتحادهای استراتژیک شامل مواد معدنی خارجی به چالش بکشد.
رکوردشکنی مس در سال ۲۰۲۵، بازاری محدود اما شکننده را در آستانه ورود به سال ۲۰۲۶ ایجاد کرده است؛ چرا که فشارهای سمت عرضه عمیقتر شده، هراس از تعرفهها جریانهای تجاری را منحرف کرده و تحلیلگران نسبت به کسریهای بلندمدت هشدار میدهند.
بخش معدن ایالات متحده در لحظهای سرنوشتساز وارد سال ۲۰۲۶ میشود، زیرا فشارهای ژئوپلیتیک و تغییرات سیاستگذاری سال ۲۰۲۵ شروع به بازتعریف صدور مجوزها، سرمایهگذاری و اولویتهای امنیت ملی کردهاند.
اینفوگرافیک ارائهشده با عنوان شکاف طلا، فراتر از یک مقایسه آماری ساده، تصویری استراتژیک از تغییر پارادایم در نظام پولی بینالملل را ترسیم میکند. این دادهها که بازه زمانی سهماهه سوم ۲۰۲۰ تا سهماهه سوم ۲۰۲۵ را پوشش میدهند، دو رویکرد کاملاً متضاد در مدیریت ذخایر ملی میان بلوک بریکس (BRICS) و کشورهای غربی (Western Countries) را آشکار میسازند.