با نگاهی دقیق به مواد معدنی حیاتی که برای گذار انرژی ضروری هستند، از جمله مس، لیتیوم و عناصر نادر خاکی، می توان دریافت که کشورها در سال جاری تلاشهای خود را برای تأمین عرضه و تقویت زنجیرههای تأمین در برابر ریسکهای ژئوپلیتیک افزایش دادند. غرب مشتاق است تا سلطه بازار چین را از طریق سیاستهای حمایتگرایانه و همچنین اتحادهای استراتژیک شامل مواد معدنی خارجی به چالش بکشد.
رکوردشکنی مس در سال ۲۰۲۵، بازاری محدود اما شکننده را در آستانه ورود به سال ۲۰۲۶ ایجاد کرده است؛ چرا که فشارهای سمت عرضه عمیقتر شده، هراس از تعرفهها جریانهای تجاری را منحرف کرده و تحلیلگران نسبت به کسریهای بلندمدت هشدار میدهند.
بخش معدن ایالات متحده در لحظهای سرنوشتساز وارد سال ۲۰۲۶ میشود، زیرا فشارهای ژئوپلیتیک و تغییرات سیاستگذاری سال ۲۰۲۵ شروع به بازتعریف صدور مجوزها، سرمایهگذاری و اولویتهای امنیت ملی کردهاند.
کنفرانس COP30 نخستین کنفرانس اعضا بود که مواد معدنی حیاتی را در کانون توجه قرار داد. به عنوان رکن اساسی گذار انرژی، اکنون عرضه مواد معدنی و زنجیرههای تأمین آنها از هرگونه گفتگوی معنادار اقلیمی جداییناپذیر هستند.
استرالیا در حال جستجوی فرصتهایی برای سرمایهگذاری در بخش نیکل اندونزی است، زیرا برای کسب جایگاه رهبری در بازار جهانی مواد معدنی حیاتی رقابت میکند.